اگه چشماتو خوب وا کنی، غیر از خودت هم می بینی...!!!

آره...! من یه خرمگسم/اما خرمگس معرکه نیستم که بهش لعنت بفرستی/من یه خرمگس محترمم/فقط یه خورده صدام بَده/من که چیزیم نیست!/قرار بود شاه مگس بشم/اما دست تقدیر زد تو سرم و شدم خرمگس/بابام وقتی مرد، یتیم و آواره شدیم/برای برادر و خواهر کوچکترم، هم برادر بودم و هم پدر/اولش یه مگس بودم/اما می خوای بدونی چطور شدم خرمگس؟

                 «داستان یک خرمگس»

  تقدیم به یک خرمگس   

از وقتی بابام مُرد، من مرد خونه مون شدم.هر روز می رفتم و مایحتاج خونه رو تامین می کردم. یه روز که برای پیدا کردن غذا رفته بودم حموم عمومی محلمون. اِسمال سگ دست، صاحب حموم، نشسته بود کنج عزلت و داشت دوستامو می پروند. یعنی مگسا رو! ماهم هی کل روز رو چرخ زدیم تو حموم اما هیچی پیدا نکردیم. آخر شب شد. غُلوم ژاپنی دوست اسمال سگ دست اومد پیشش و دعوتش کرد خونش. منم چون توی حموم چیزی پیدا نکردم و نا امید شده بودم، تصمیم گرفتم برم خونه شون. اسمال سگ دست، درِحموم رو بست و راه افتاد. منم دنبالش رفتم. وقتی رسیدیم، دیدم: بعله! بساط عیش و نوش به راه و دوستان جمعند. فقط مگسها کم اند.

خلاصه دو دوست نشستند و تا صبح قُل قُلی زدند به رگ و آبشنگولی نوش جان کردند. ماهم چون اونا رو مست مشاهده نمودیم، به جمع آوری غذا مشغول گشتیم. کم کم داشتیم ماهم مست می شدیم. کم مونده بود بریم زیر لنگه دمپایی و بهش بگیم: دِه بزَن یالا!

یهو نمی دونم چی شد که تو عالم مستی غُلوم چی به اسمال سگ دست گفت که: لامسب با اون دستای سنگین و سگیش خوابوند تو گوش غُلوم! ماهم که رو لپ های غلوم بودیم. و سپربلای اون شده بودیم. نقش بر زمین شدیم. چشمام یهو سیاهی رفت و همه جا تاریک شد!!!

3 روز بعد!

3 روز تو کُما بودم. دوستام منو آورده بودند خونه! چشمامو باز که کردم، مامانم یهو زد زیر گریه و گفت: چند بار بهت گفتم خودتو به آب و آتیش نزن و دنبال غذا نرو! ما از همین سطل آشغال همسایه غذا بر می داریم.

به مادرم گفتم: مامان! پدرم وقتی مُرد سفارش کرد که هواتونو داشته باشم. پس دیگه سرزنشم نکن. باید وظیفم رو به نحو احسن ایفا کنم!

تا صبح فکر می کردم!تو دلم به خودم فحش می دادم. به بی اُرزگیم. به ضعفم. به نا توانیم. یهو فکری مثل برق از ذهنم گذشت. فکر به قوی تر شدن! فکر رفتن به باشگاه بدنسازی تارعنکبوت!

فردا صبح راهی باشگاه شدم. تصمیم جدی داشتم. ثبت نام کردم و مشغول به کار شدم.

یک سال بعد

یک سال سخت کار کردم. تا بالاخره قوی شدم. اسم و رسمی در کردم. تا آنجا که از عظیم الجثه ای، بهم لقب خرمگس دادند.

همزمان با باشگاه، مطالعاتم را بالا بردم و صاحب فهم و کمالاتی شدم.

آن روز رو به یاد می آوردم که چطور یه سیلی منو دگرگون و متحول ساخت!

نمی دونم فقط چرا هرجا می رفتم، همه از دستم ناراحت می شدند و بهم فحش می داند و می گفتند: بر خرمگس معرکه لعنت!

مهم نیست! اما برای خانواده ام مفید بودم و توان و قدرتم برای پیدا کردن غذا بیشتر شده بود. دیگه با یه سیلی رو زمین نمی افتادم! دیگه منت نااهلان را نمی کشیدم!

آدما بدند! ما رو نمی فهمند. هی می خوان ما رو بُکُشند. اما تو بین اینا، یه دوست پیدا کردم! یه دوست که شاعره و تنهاست مثل خودم. یه روز رفتم خونش! اولش ناراحت شد و فکر کرد که من روی اعصابشم! اما کم کم من رو فهمید و با من دوست شد. یه شعر هم برام گفته که من قابش کردم و زدم روی دیوار خونمون! می خوام براتون بخونمش:

 «خرمگس نامه»

یا

«مثنوی خرمگسی»

لنگ ظهر خرمگسی/در اتاق من بود/دائماً آن خرمگس/روی اعصابم بود

من به دنبال مگس/خرمگس دنبال من/فکر مرگ خرمگس/ناگهان در مغز من

خرمگس وِز وِز کنان/با توان پرواز کرد/مثل اینکه خرمگس/جنگ سرد آغاز کرد

من به دنبال مگس/خرمگس دنبال من/بعد جنجال عظیم/باختم آن جنگ من

با دلی بشکسته/گوشه ای بنشستم/خرمگس غمگین تر/چشم خود را بستم

خرمگس مثل یه دوست/در کنار من نشست/ناگهان با خنده ای/مِهر آن بر دل نشست

خرمگس با من بگفت/من مزاحم نیستم!/عین قانون خدا/خارج از آن نیستم

خالق تو آفرید/آدمی را از خاک/تو به چه می نازی؟/من چه باک و تو چه باک؟

ما همه از عالمیم/جزو خاک آن دریم/جزء، کل را ساخته/ما همه از یک تنیم

روز ما پایان بیافت/خرمگس دنبال خود/گفت من مهمان خویش/هرکسی بر کیش خویش

آره! این داستان من بود. داستان یک خرمگس که عاشق خانواده اش و چه بسا عاشق آدمها! کاش آدما ما رو درک می کردند و به قتل و عام خاندان ما نمی پرداختند.

اگه بخوام تو یه جمله حرفامو به آدما بزنم، خواهم گفت:

اگه چشماتو خوب وا کنی، غیر از خودت هم می بینی!!!

م.آ   17/1/1389